It takes courage to grow up… 
Ik ben opgegroeid in een gezellig druk gezin met 2 lieve ouders, 3 zussen en een broer. Ik ben de een-na-jongste. Voor mijn ouders moet het hectisch zijn geweest met zo’n groot gezin, maar ik heb enkel fijne & warme herinneringen aan mijn kindertijd.  
Ik kwam in de puberteit en begon wat uit te gaan. Ik heb een Christelijke opvoeding gehad en had te maken met de nodige ‘huisregels’ ;-). Die omzeilde ik dan ook graag door te blijven slapen bij vriendinnetjes die later thuis mochten komen dan ik. Je kent het vast wel, een beetje de grenzen opzoeken. So far so good, en ik ben blij dat ik dat allemaal heb meegemaakt. Op school was ik een redelijk lakse leerling. De hersens zaten er waarschijnlijk wel, maar ik vond ‘erbij horen’ veel belangrijker. Ik was erg beïnvloedbaar en waaide met veel winden mee. Ik haalde mijn VMBO diploma niet. Ik weet nog dat ze op school ook liever niet hadden dat ik het jaar op dezelfde school overdeed, vanwege mijn percentage van absentie. Oeps, het ging niet helemaal de goede kant op… 

Ik maak een sprong in de tijd naar de periode dat ik begon te werken in horeca. Ik dronk al stevig in die tijd, deed altijd als laatste het licht uit en haalde altijd iedereen over ‘om er nog 1’tje mee te drinken, echt de allerlaatste’. Die mensen die mij kennen en dit lezen; SORRY! Ik vind het echt heel erg dat ik totaal geen rekening hield met jouw vroege sollicitatie of werkdag de volgende dag. Echt, SORRY. In de horeca dronk eigenlijk iedereen en bleven de meeste plakken tot de late (of vroege) uurtjes dus viel ik met mijn dranklust en #yolo-mentaliteit niet zo erg op. 

There she goes… there she goes again 
Het moment dat ik wist dat ik verder ging dan anderen met alcohol was toen ik besefte dat ik – ongeacht de situatie, gelegenheid of gezelschap – de bodem van de fles wilde bereiken. Ik werd dronken. Altijd. Of het nou een gezellige buurtBBQ was, een borrel met collega’s (ja, echt), een gezellig etentje met mijn lief, ik bezatte me. Een rem wanneer ik dronk vond ik ondenkbaar & en een colaatje tussendoor vond ik ook altijd erg veel gedoe. Ik vermeed ook vaak bepaalde restaurants of uitjes. Ik ging bijvoorbeeld niet graag uiteten bij de Japanner (geen fijne drinkplek, vieze wijn vaak), ging niet graag naar de film (kan je ook niet zuipen), liever geen ontbijt/lunch afspraak, maar als ik dan toch een lunchafspraak had plande ik daarna niets (YOLO) en verwachtte ik dat eigenlijk ook van mijn gezelschap. De mensen die mij wel eens bezopen hebben meegemaakt rond 19:00 ’s avonds, weten nu genoeg.

Mijn ouders maakte zich druk, mijn zusjes bekommerde en beklaagde zich over mij en mijn (drank)gedrag en ik zat zelf verre van lekker in mijn vel. Ik keek gigantisch op tegen anderen en voelde me altijd een beetje een 6’je. Middelmatig als ik geluk had, maar meestal nét niet goed genoeg. Ik zag er naar mijn idee nét niet goed genoeg uit, ik was nét niet sociaal & leuk genoeg en positieve gedachten in mijn hoofd waren altijd ver te zoeken. Ik wist destijds niet beter, maar als ik er nu aan terug denken kunnen de tranen in mijn ogen springen. Ik nam hier destijds totaal genoegen mee. Ik was zo, ik had nét geen geluk gehad zoals alle anderen.

The last dance… 
Op de Gaypride Amsterdam in 2016 was de maat vol. Ik vertrok naar Amsterdam (met een kater, off course, want het was zaterdag). We hadden een appartement gehuurd waar we 2 nachtjes zouden verblijven. Samen met de vriendengroep, geweldig! De hele dag in het zonnetje lekker biertjes drinken en lol trappen. Het begon ook ontzettend leuk. Ik heb al lang dezelfde club vrienden (gelukkig nog steeds) die ik heel erg waardeer! Anyway, tegen het begin van de avond was ik weer zo toeter als een konijn en kon je aan mijn hangende oogleden ook precies zien hoe laat het was. Halverwege de avond trok ik het niet meer en wilde ik alleen nog maar slapen en terug naar het appartement. Een omzwerving van zo’n 2,5 uur waarbij ik bijna mijn gloednieuwe Rayban zonnebril had verkocht voor € 20,- in ruil voor en taxi, kwam ik aan in het appartement. Ik sliep de nacht en werd wakker met een enorme kater én ik kreeg een gigantische paniekaanval cadeau. Mijn lichaam en geest zeiden in koor: ‘STOP HIERMEE. Tot hier en niet verder’.  

Selflove is the greatest middle finger of all time… 
Dit was het begin van mijn #zerohero carrière. Hierna is het met vallen & opstaan goed gekomen met me. Er zijn een aantal periodes geweest waar ik de drank niet de baas kon, maar sinds begin dit jaar ben ik vrij. Helemaal vrij van wat alcohol met mij kan doen en ik met mezelf. 
Dit stuk is geschreven met de nodige zelfspot omdat ik van een grapje hou. Echter zal dit de aller-allerlaatste keer zijn dat je een stuk van mij leest waarbij ik mezelf zo in diskrediet zet en semi-belachelijk maak. Tóen voelde ik het zo, destijds gaf ik geen cent voor mezelf. Nu wel. Nu is er liefde, nu is er vrijheid, nu is er blijheid & verbondenheid met mezelf. Nu ben ik puur en houd ik van mezelf, zelfs van dat meisje op de Gaypride 4 jaar geleden… 

P.s. de hashtag #zerohero is in het leven geroepen om niet drinken wat hipper te maken en meer te normaliseren. Een aantal BN-ers hebben deze gedeeld en ik gebruik deze zelf onder AL mijn posts. Leuk als je hetzelfde doet ;-).

Here, you are okay on your own. Here, you are rebuilding. Here, you are adapting, and mending, and reclaiming all of the pieces you let them walk away with. Here, you are being kinder your soul, you are giving yourself the same kind of love you have given to others. Here you are not rushing your heart, you are not depending on another human being to fix it. instead, here, you are doing that on your own, with you. Here, you are healing.

Waar ik aan het begin ontzettend veel heb aan heb gehad zijn de boeken van Jan Geurtz zoals ‘De verslaving Voorbij’en ‘Verslaafd aan Liefde’ .
Te bestellen door op de titels hierboven te klikken.

0
    0
    Mijn Winkelmandje
    Je mandje is leeg
    × Hoe kan ik je helpen?