A podcast a day, keeps the doctor away…
Aan het begin van de Corona-tijd ben ik heel veel podcasts gaan luisteren. Aan het begin alleen nog over verslaving, maar als snel liet ik me onderdompelen in de wijde wereld van podcast land. Ik vond het heel fijn om een rondje te wandelen en dan een podcast over een bepaald onderwerp te luisteren. Soms luisterde ik dan de hele podcast en had ik meteen ruim 5 kilometer gelopen. They call it win-win. 

The early bird catches the worm…
Ik voelde me heel vrij sinds ik van mijn alcoholprobleem af was, maar toch werden mijn dagen echt geleefd door de maatschappij. Ik stond om 08:00 op omdat ik van mijn baas om 09:00 op mijn werk moest zijn. In dat uur kon ik precies een snelle douche nemen, mijn haar föhnen, een make-uppie erop gooien en met een banaan in mijn de hand de auto in stappen. Het begon me tegen te staan. Ook in het weekend had ik vaak hoofdpijn omdat ik dan uitsliep en mijn ritme helemaal anders was. Ik ben een vrouw van uiterste… Als ik iets doe, doe ik graag de extreemste versie. Ik besloot van de een op de andere dag om 05:00(!!) op te staan. 05:00 mensen. Vroeger… Ik bedoel een paar jaar geleden… Stond ik nog schoon te maken in de plaatselijke kroeg met een glas wijn in mijn hand of ik stond bij de frietzaak eten te bestellen omdat het avondeten erbij in was geschoten. En nu? Nu begon ik mijn dag, omdat ik dat wilde! Omdat ik meer tijd voor mezelf wilde. in alle rust, zowel binnenshuis als daar buiten. 

Stop saying tomorrow….
De eerste paar ochtenden waren niet bepaald een openbaring, en het was ontzettend pittig om niet om 20:00 in slaap te vallen op de bank. Maar na een paar dagen begon het zijn vruchten al af te werpen, en begon ik me direct actief te voelen na het opstaan. Ik begon de dag met een rondje hardlopen, wandelen buiten (soms wel 2 uur, tijd zat), nam een filmpje op voor mijn Instagram, vouwde de was, maakte de keuken schoon, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik hoorde later in een podcast dat het helemaal geen gek idee is om ’s ochtends de dingen te doen waarbij je de meeste weerstand voelt. ’s Morgens is jouw neo-cortex (je nieuwste brein) het meest actief en scherp. Naarmate de dag vordert neemt dat steeds meer af. Logisch dus, dat als je uit je werk komt, echt geen zin meer hebt om die was op te vouwen of de air-fryer te poetsen (^%^&(^##@$ grote hekel aan de air-fryer poetsen). Ik merkte echt dat als ik deze k-klussen ’s ochtends deed, ik veel minder weerstand voelde! Het is echt niet zo dat ik fluitend de keukenkastjes stond te schrobben, maar de onderhandeling in mijn hoofd voorafgaand aan het karwei was weg, en dat was eventjes fijn! Ken je die? ‘ Es, als je nu even dit doet, mag je zo die hele zak kikkertjes opeten’. WTF!?

I’m in charge…
De wijze waarop ik mijn ochtenden vulde was een groot voordeel van het vroege opstaan, maar eigenlijk vond ik iets anders nog wel waardevoller. Niemand bepaalde hoe laat ik mijn dag zou beginnen, behalve ik! Ik besloot zelf om een paar productieve uren aan mijn dag toe te voegen. Ik gaf mezelf iedere dag een schouderklopje wanneer ik er weer naast stond. En nog één omdat ik al op mijn yoga-mat had gestaan, en nóg één omdat ik die kloterige airfryer had staan boenen. En lieve lezers, dat allemaal vóórdat mijn werkdag begon. Mijn positiviteits- en tevredenheids meter was al een enorm eind gevuld voordat ik aan mijn werkdag begon! Het geeft me oprecht zelfvertrouwen en ik ben met die paar uurtjes eigenlijk zo lief voor mezelf!  Elke dag een klein cadeautje.

Dan de vraag der vragen: ‘Ga je er in de winter ook zo vroeg uit?’. 
NEE. Ik zal je uitleggen waarom. De zon komt nu (21-12-2020) pas om 08:30 op. Ik vind het niet erg om in het donker mijn wandeling of hardlooprondje te beginnen, maar om de ronde helemaal in the darkte doen vind ik echt niet fijn. Aangezien ik ontzettend lang zou moeten wachten op de zonsopgang als ik om 05:00 mijn bed uit ga, heb ik de tijd een uurtje verschoven (schandalig hé?). Ik sta nu om 06:00 op, en door het thuiswerken heb ik geen reistijd meer + ik kan gewoon een joggingbroek aan en #nomakeupallday, dus qua tijd komt het redelijk op hetzelfde neer.

The rhythm is mine…
Het feit dat ik dit vol heb gehouden zegt genoeg. Ik voel me zo heerlijk fris. Mijn bio-ritme is helemaal afgestemd op mij (iets met zelf de regie in handen hebben) en kan zo de dingen doen waar ik anders zo slecht aan toe kom. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik deze tekst om 21:43 zit te schrijven, en dus als de sodemieter naar bed moet. Truste!

Dit blog heb ik geschreven uit eigen interesse maar mede ook door het lezen van het boek: ‘Dear Goodmorning’ van Lienke de Jong! Dit boek is via DEZE LINK te bestellen.

0
    0
    Mijn Winkelmandje
    Je mandje is leeg
    × Hoe kan ik je helpen?